rocznice

  jak pamiętamy nasze życie?
     są różne szkoły
moja przyjaciółka pamięta imiona dzieci, z którymi chodziła do przedszkola
   ja mam kłopoty z imionami osób z LO
no dobrze, trzy zaliczyłam, niech będzie to okoliczność łagodząca ;P

    moje życie to w mojej pamięci stos chaotycznych, wymieszanych ze sobą, czasem trudnych do ułożenia we właściwej kolejności pocztówek

    ale są momenty, które pamiętam ...
tak, pamiętam pierwsze pocałunki
    choć już nie pamiętam, jak to pierwsze uczucie mnie uskrzydlało
pamiętam tylko łzy, krzyk i uczucie zaszczucia
    ale to nie o tym ma być wpis
więc - pamiętam te pierwsze pocałunki, pamiętam dzień ogłoszenia wyników matury pisemnej - nie dlatego, że tak świetnie mi poszła tylko pamiętam, jak szłam zobaczyć wyniki, zapłakana, bo właśnie się dowiedziałam, że ktoś zastrzelił moje psy
    co dla mnie było ważniejsze wtedy?
pamiętam dzień mojego ślubu...
       musiałam robić furrorę, snując się jak plazma, czy siedząc z przyjaciółką na łóżku w pokoju rodziców
     fakt, że późniejszy kontrast, kiedy jednak się na ślub cywilny ubrałam musiał być tym większy ;-)

pamiętam rózne momenty z tego małżeństwa
     i wiem, że śmiałam się, ale - nie pamiętam tego
pamiętam poczucie swojego zagubienia, kiedy położna pokazała mi Patrycję
     pamiętam swój płacz, kiedy kilkutygodniowa mała spojrzała się na mnie wzrokiem ... och, nawet nie umiem tego opisać ... mądrość, wyrozumiałość, nie wiem, co tam jeszcze zobaczyłam. A czego tam być przecież nie mogło ...
    pamiętam, jak zadzwonił telefon i mama mi powiedziała, że tata nie żyje
           czy może być głupsze pytanie w tej sytuacji, niż "jak to" ?
no ja głupszego o dziwo nie wymyśliłam
    i kilka sekund płaczu, a potem - a potem musiałam zajmować się małą, więc cały swój ból schowałam gdzieś, więcej łez już nie było. Ani na pożegnaniu z tatą, ani na pogrzebie
     czasem tak łatwo zdobyć miano zimnej suki

co potem pamiętam?
    potem, i ciut wcześniej przecież też - są setki zdjęć małej
zdjęć, które robiłam w każdej sekundzie życia małej, żeby potem te sekundy pamiętać
     zdjęć, których juz nie odzyskam, nie dlatego, że trzeba byłoby oddać mi garść papaierków - bo większość w formie papierowej nie istnieje, tylko dlatego, że mały człowiek choć tak chce się odgryźć, że nie odda mi maksymalnie dużo mojego zycia


     im mniejszy człowiek, tym bardziej boli jego skopana miłość własna
i tym więcej stara się zrobić, zabrać, aby tą miłość własną jednak podbudować

             jaka pocztówka natchnęła mnie do tego wpisu?

ja z moją siostrą siedzące pod salą rozpraw
     obie śliczne, uśmiechnięte, ja w eleganckiej, choć nie tylko eleganckiej sukience z orseya, z czarnym dopasowanym dołem i górą koszulową, z żakietem sprawiającym, że całość się jak najbardziej nadaje na tu i teraz
    siedzimy pod tą salą, nóżka na nóżkę, a tuż przed nami przechodzi grupa - więźniowe eskortowani przez strażników
     dopada nas klasyczna głupawka, uśmiechamy się czarująco
już za moment rozpocznie się moja rozprawa rozwodowa, ta jedyna, a we mnie nie ma sladu niepokoju, zagubienia, lęku
    tylko szczęście
  dwadzieścia lat życia i żadnego żalu, że to koniec
   
to było dwa lata temu, 26 listopada 2010 roku ...

         i wiem, że to była bardzo właściwa decyzja, tylko zbyt późna
choć ... dobrze, że w ogóle ... dobrze, że jest mała
    fajnie, że kot koło mnie leży
fajnie, że mam fajne mieszkanie
     źle, że daję mu wygrywać, że tak nie potrafię się podnieść, że nie potrafię odnaleźć siebie pod pogładami złych uczuć, emocji narosłych przez te lata z panem nieidealnym
    choć - szukam, jak wytrwały archeolog zdejmuję kolejne warstwy, pędzelkiem odsłaniam spod piasku moją siłę, wiarę i nadzieję
     archeolog powinien pamiętać, że to co latami było ukrywane pod piaskiem zapomnienia tak od razu z tego wyczyścić się nie da

   to już wiem, że archeolog ze mnie żaden, cierpliwości we mnie nie ma ;-)