czasem ...

    czasem dopada mnie zwątpienie
czy słusznie zrobiłam
        czy nie mogłam zrobić więcej, żeby jednak te sznureczki pozostały związane
czy na pewno zrobiłam wszystko co zrobić można było, żeby moje dziecko było szczęśliwe

    nie ma dziś małej, tęsknię za nią, najchętniej bym do niej zadzwoniła, ale wiem, że skończyłoby się to jej łzami. Potem, po telefonie - moimi


     wiem, że ja sobie z nim nigdy bym nie poradziła
zawsze by po chwili spokoju znowu zajmował wszystkie chwilowo sobie odebrane terytoria

         wiem, że postąpiłam słusznie, ale - dziś ta słuszność boli
po nasilający się ból głowy
     taki jak za starych dobrych :P
reakcje powiązane, ale to jak kula śniegowa - na pewnym etapie nie do zatrzymania

     wiem, że odchodząc od niego zrobiłam to też dla małej
wiem, że można powiedzieć, że odebrałam jej dzieciństwo
               choć kiedy ktoś by mi to powiedział, gdybym to usłyszała ... bolałoby jeszcze bardziej
słów niewypowiedzianych domyślamy się, kiedy je słyszymy stają się ciałem
   
       moja riposta, że teraz choć ojciec się nią zajmuje, że dopiero po moim odejściu angażuje się - nie ma sensu, moja rola była w tym, żeby potrafić nakłonić go do tego, kiedy był moim mężem

    to, że Patryśka zyskała babcię, której przedtem praktycznie widywać nie mogła, a z którą teraz się chyba bardzo kocha - można skomentować tak samo

      kiedy jestem tak radosna jak teraz myślę, że mogłam zrobić więcej
żeby teraz tak nie tęsknić za małą