znowu o mnie

   Mam nadzieję, że do wybaczenia kwestia, w końcu to mój blog, więc o kim ma być ;-)

    a co o mnie?
Ponoć uciekam od zycia

    Tak moje zachowanie Ktosiek zinterpretował
   ofkors nie byłabym sobą, gdybym nie dyskutowała
bo czy ja uciekam?
   nie, ja po prostu nie wiem, co z życiem jako takim, a ze swoim życiem w szczególności począć

to miał być czas, kiedy ogarnę swój plan B
     Plan  B, który we mnie siedzi już bardzo dawno, ale w zarysach tak słabych, niczym Tatry oglądane znad Bałtyku. A, ostatnio to całkiem wyraźny widok
   to nie, to chodzi mi o widoczność z czasów mojej - ekhem - młodości ;-)

Zresztą - to nie chodzi tylko o plan B, o formy zarobkowania. To chodzi o moje życie jako całokształt. Muszę ogarnąć to. Kiedy zrozumiem, że nie "muszę" a "chcę" ?

   Bo chcę przecież, pod oczami mam wizję mojego mieszkania, mojego macierzyństwa, mojego związku
    tego wszystkiego nie obciążonego myślą "kiedy to wszystko się posypie??"
czy powinnam teraz zastanowić się, czemu w tej kolejności wymieniłam?
    czy może wręcz przeciwnie - powinnam przestać myśleć?
że mój mózg bywa moim wrogiem to ja wiem
    chociaż - miłe coś mnie wczoraj spotkało
po całym dniu walki z moimi demonami
   które to demony przychodzą tuż po utoczeniu krwi mojej - niekoniecznie dziewiczej
sponiewierały mnie te demony wczoraj nieźle
    dało się zauważyć tu i ówdzie ;-)
przed 16 zaczęły dzwonić do mnie dziewczyny z pracy - spotkanko takie z lekka alkoholowe sobie wczoraj zorganizowałyśmy. Ja byłam przekonana, że na 16.30, spotkanie było na 15.30
    ja dotarłam na 18. Tylko dzięki tym telefonom, motywującym mnie zdecydowanie. I dobrze. Między ludźmi demony nikną. Między ludźmi jestem uśmiechnieta, wygadana i roześmiana. Wypiłam dwa drinki. I znowu usłyszałam, że jak już gadam, to gadam z sensem. Ciągle jeszcze, po tych kilku latach bez księciunia kiedy słyszę takie pozytywy o sobie - zaskakuje mnie to. Trudno mi w to uwierzyć.
    No a moja wymiana zdań z kelnerem, wymiana zdań mocno dwuznacznych, przyprawiła koleżanki o atak radosnego śmiechu. I nie wiem, czy sobie nie ponotowały ;-)

    i tak - z jednej strony okazuje się, że wszystko co słyszałam od ślubnego, to było tylko klasyczne wkopywanie kogoś w czarną dupę
    okazuje się, że głupoty gadał
a z drugiej strony ... daję mu wygrać ... siedzę gdzieś w kącie schowana pod białą flagą i ogłaszam kapitulację. I sama siebie nie umiem zrozumieć ...


    a na koniec - o księciuniu
którego zrozumieć w sumie nawet nie chcę
   chyba, że węszę coś, co we mnie docelowo ma uderzyć
swego czasu mała mi narzekała, że samotna u taty się czuje
   i teraz pojawiła się Pszczółka
    no i nie rozumiem kobiety
kiedy mała jest w domu, Pszczółka spędza czas z nią
    do absurdu, bo wczoraj wszyscy troje oglądali to samo, ale mała z Pszczółką w małej pokoju, a gruby u siebie
   o co kaman? Domyślać się tylko mogę. Moje domysły - jak większość dotycząca księcia - są mało optymistyczne

    pan z zusu miał rację - czas na pomoc z zewnątrz ...


i to by było tyle na dziś - chaotycznie zgodnie z obietnicą ;-)